Пн. Фев 26th, 2024

Թամարան, ճանապարհ անցնելով ձյան միջով, քայլեց դեպի ամուսնու գերե զմանը։ Նա նստած սկսեց նայել ամուսնու դիմանկարին։ Նրա աչքերը տխուր էին, իսկ բերանի անկյունները՝ մի փոքր վեր բարձրացված, կարծես մի փոքր էլ և նա կժպտա։Գերե զմանի վրա թարմ մեխակներ կային։ Տարօրինակ էր, սովորաբար ամուսնու ծնողները միշտ զանգում էին, որ միասին գնան գե րեզման։

Քիչ անց գե րեզմանին մոտեց ավ մի երիտասարդ աղջիկ՝ փոքրիկ երեխայի հետ. — Թամարա, բարև: Ներիր կո պտությանս համար, բայց ես քո ամուսնու սիրուհին եմ։ Մենք բաժանվել ենք այս սա րսափելի վթարից առաջ, որում նա մա հաց ավ։ Նա չգիտեր երեխայի մասին։ Սա իր երեխան է, նա 2 տարեկան է։ Հավատա, նա միայն քեզ էր սիրում… -Ինչ… Բայց ինչպես ես քեզ թույլ տալիս, ինչ է քեզ պետք։

-Թամարա, լսիր ինձ, խնդրում եմ։ Կարենին տար քո հետ.. Ինձ շատ չի մնացել, բ ժիշկներն ասացին մի քանի ամիս։ Այլևս չգիտեմ, թե ում դիմեմ։ Ես ունեմ քո համարը, ես այն պատճենել եմ քո ամուսնուց, երբ նա քնած էր։ Ամեն դեպքում, ես մտածեցի, որ ավելի լավ է ասել ճշմարտությունը։ Թամարան վա խեցած էր, խառը զգացումներ կային։ Մեկ ամիս անց նրան զանգահարեց մի ծեր կին և դողդոջուն ձայնով ասաց, որ ամուսնու սիրուհին մա հացել է։

Զանգահարողը սիրուհու մայրն էր և խնդրեց գալ Կարենի հետևից: Թամարան կարծում էր, որ երեխան ոչ մի բանում մե ղավոր չէ։Թամարան գնաց:Բնակարան մտնելիս նկատեց, որ տարեց կինը, թերևս, ամբողջովին հի վանդ է և նրան քիչ է մնացել։ Հասկանալի է, որ նա չի կարողանա պահել 2 տարեկան երեխային։ Իսկ Կարենը հոր կրկնօրինակն էր։ Թամարան վերցրեց տղային, նա հանգիստ էր։ Նա հավաքեց նրա իրերը, փաստաթղթերը և տարավ տուն։Սկզբում դժվար էր լինել այս երեխայի կողքին, բայց հետո նրանք իսկական մայր ու որդի դարձան: